ชีวิตติดหล่ม....
posted on 14 Oct 2009 19:17 by sofa in mystoryสายฝนส่งเสียงดังสม่ำเสมอเข้ามาทักทายถึงภายใน
และยังคงหล่นมาไม่ขาดสายไม่มีทีท่าว่าจะหยุด
ความเย็นของอากาศภายนอกเคล้าเสียงเพลงหวานลอยวนอยู่รอบตัว
ทำให้ฉันถือโอกาสนอนต่อ โดยไม่สนใจว่าเมื่อคืนได้วางแผนชีวิตวันนี้ไว้อย่างไร
กระบวนความคิดถูกพับเข้าใต้หมอนอย่างรวดเร็ว
อาการล่องลอยเบาหวิวลอยไปกับเสียงเพลงเช่นนี้
นานแล้วที่ไม่เกิดขึ้นกับตัวจนเกือบจะจำไม่ได้
....
เวลาผ่านไปกว่าครึ่งวันจึงได้ฤกษ์ยามเคลื่อนตัวออกจากห้องหับคับแคบ
ละครยามบ่ายกับอาหารมื้อแรกของวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว
นิยายเล่มหนาจากร้านเช่าหนังสือคือสิ่งที่หยิบติดมือขึ้นห้องมาด้วย
แล้วก็เหมือนถูกผลักให้ตกลงไปในแม่น้ำสายจินตนาการอันกว้างใหญ่
นับจากยามนั้นคล้ายเหมือนชีวิตติดหล่มในหลุมอักษร
...
ก่อนเคยคิดว่าอารมณ์คนก็ขึ้นอยู่กับบรยากาศ ซึ่งก็จริงอยู่ส่วนหนึ่งจริงๆ
พอมาหลังๆ จึงเข้าใจขึ้นมาอีกนิดว่า เพราะใจเราต่างหาก ที่แปรเปลี่ยน วูบไหวรวดเร็วกว่าสภาพอากาศ
เหมือนประโยคนี้
ใบไม้ไหว
ใบไม่ไม่ได้ไหว
ใจต่างหากที่ไหว
#1 By redtear on 2009-10-15 13:58