ความพ่ายแพ้ส่วนบุคคล

หลังจากหายหน้าหายตาไปจากบลอกนานร่วมเดือน

ก็ได้เวลามานั่งเพ้อโน่นเพ้อนี่ลงหน้ากระดาษจอแสงนี่เสียที

แหม่..ขึ้นต้นเหมืนเป็นคอลัมนิสต์เลยเนอะ 55

และหวังว่าชาวบลอกทุกคนคงจะสบายดี

....

สองสามวันมานี้พอถูกปลดแอกได้ก็รู้สึกเคว้งๆ

สิ่งที่เคยทำอยู่เป็นกิจวัตรก็ถึงคราวได้หยุดพัก

การอ่านนิยายเป็นอะไรที่โปรดปรานอย่างหนึ่ง

แต่คงจะอินมากเกินไปตามประสาคนอ่อนไหวไปกับโน่นนี่ได้ง่ายๆ

อารมณ์จึงเปลี่ยนแปลงไปตามนิยายที่อ่านในแต่ละวัน

นี่เป็นอีกเรื่องหนึ่งที่ทำให้มีชีวิตอยู่อย่างลำบากพอควรในตอนนี้

เหมือนลอยๆไหลๆไปกับเรื่องต่างๆอย่างยากจะหยุดหยั้ง

....

เวลาส่วนใหญ่ถูกเผาผลาญไปกับความคิดวุ่นวายสับสน

เหมือนอยากทำอะไรสักอย่างที่ไม่รู้ว่ามันคืนอะไร

...

แต่ว่าตอนนี้มีเพลงหนึ่งที่ฟังแล้ว

พอจะทำให้รู้สึกถึงอะไรสักอย่าง

แต่ก็ยังสมผัสไม่ได้อยู่ดี

...

งงค่ะ..งงตัวเอง

ฟังเพลงดีว่าค่ะ