ความพ่ายแพ้ส่วนบุคคล

ในยามที่ฉันสงสัยในตัวบุคคลหรือการกระทำของใครสักคน

แล้วความสงสัยและการกระทำนั้นมันบั่นทอนจิตใจหรือหลง

ติดไปกับมันนานๆฉันมักจะหาเพลง แง้มใจ ของคาราบาวมาฟัง

น่าแปลกเหมือนกันที่คนเรามักไม่ชอบทำอะไรที่ตรงไปตรงมา

อาจเพราะแรงกระแทกแบบตรงๆมันสร้างความเสียหายและรุนแรงกว่าการชนแบบเฉี่ยวๆก็เป็นได้

...

ในโลกของเรื่องเล่า คนใกล้ตัวใกล้ใจเคยบอกว่า คนที่ใช้พื้นที่ก่อนมักจะได้รับความน่าเชื่อถือมากกว่าเสมอ

หากโลกของการสนทนาซึ่งนห้านั้นไม่ใช่ ทำไมคนพูดทีหลังหรือไม่พูดเลยจึงเป็นบุคคลที่น่าเชื่อถือมากกว่า

คนที่พูดอะไรตรงไปตรงมา ตรงความหมายตรงความรู้สึก กลับเป็นคนที่ถูกตั้งแง่รังเกียจ

หรือไม่ก็จะถูกตบหน้ากลับมาฉาดใหญ่ด้วยคำว่า "คิดไปเอง" ก็แล้วไอ้ที่ไม่คิดเนี่ยมันหน้าตายังไงหรอคะ

หากจะช่วยอธิบายการกระทำของตัวเองไว้ตรงเชิงอรรถท้ายการกระทำไว้จะเป็นการดีมาก

คนปัญญานิ่มสมองกลวงอย่างดิฉันจะได้เข้าใจว่าที่เหล่าคุณๆทำกันน่ะมันคืออะไร

...

ข้อเสียของฉันในเรื่องนี้คือการเป็นคนไม่เก็บอารมณ์และความสงสัยให้ข้ามวัน

จนบางทีก็ทำร้ายคนรอบๆตัวอย่างไม่น่าให้อภัย และความสังสัยที่มีนอกจากไม่ได้รับการคลี่คลาย

แล้วยังนำทางฉันเดินลงเหวอยู่บ่อยๆ เมื่อมองเห็นแววตาที่เจ็บปวดของคนที่เรารัก

ทั้งที่จริงแล้วฉันไม่ปรารถนาให้เป็นอย่างนั้น แต่ฉันเป็นประเภทที่ใช้คำไม่เก่ง

จึงถ่ายทอดออกมาแล้วรังแต่จะทำร้ายคนอื่นๆ

และตัวฉันเองก็เจ็บปวดไม่แพ้กัน

...

หากมนุษย์เราก็ซับซ้อนเกินกว่าจะเข้าใจ

และไม่มีใครว่างพอที่จะอธิบายทุกการกระทำของตัว

ทั้งที่ฉันก็รู้และเข้าใจในกฎนี้แต่ก็ยังห้ามความสงสัยของตัวเองไม่ได้ทุกทีสิน่า

สุดท้ายเลยต้องหมั่นหาเครื่องปลุกปลอบใจประโลมดลกแห้งแล้งของตัวเองไปวันๆ

...

วันนี้เราลองมาแง้มใจกันดูดีไหม

เขียนแรงและใช่อารมณ์มากพอควร

แต่อย่าได้ถือสาคนบ้าเลยนะคะ

และขอโทษล่วงหน้าที่ทำให้เคืองใจ

เพราะไม่ได้หมายให้เกิดผลใช่นั้น

แค่อยากสร้างความเข้าใจแต่ทำได้เท่านี้