ความพ่ายแพ้ส่วนบุคคล

อาทิตย์กว่าแล้วที่ฉันกลายเป็นผู้สิงสถิตอยู่ภายในห้องสี่เหลี่ยมผืนผ้ายังสถานที่มีชื่อเรียกว่าโรงพยาบาล เปล่าหรอกฉันไม่ได้ป่วย หากฉันเป็นคนเฝ้าไข้จำเป็นที่ได้รับความไว้วางใจให้ดูแลคนป่วย

 จากความแปลกหน้าไม่คุ้นชินกลายมาเป็นความคุ้นเคยและโยงใยสายสัมพันธ์ให้แน่นหนายิ่งขึ้นด้วยการอยู่ร่วม หญิงต่างวัยสองคนใช้ชีวิตร่วมกันในห้องคับแคบ แบ่งปันเรื่องราวประสบการณ์ บทเรียนคำสอนโดยมีหญิงสูงวัยเป็นคนผูกขาดในการถ่ายทอดเรื่องราวเสียส่วนใหญ่

หลายครั้งที่ทั้งต่างฟังและต่างคุยจนง่วงเหงาห่าวนอนและยุติการสนทนาลงไปเฉยๆ เหลือเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ยังคงทำหน้าที่ขับส่งเสียง ฮึ่มๆ ต่อไป

ทุกเช้ามืดฉันจะตื่นมาทักทายกับแสงนีออนเป็นลำดับแรกก่อนที่จะเลยไปยังพระอาทิตย์ที่ยิ้มแฉ่งค่อยถ้าอยุ่นอกห้องในยามที่ฉันลงไปหาซื้อกับข้าวกับปลาทั้งของตัวเองและคนไข้ เพราะกับข้าวโรงพยาบาลได้ความขึ้นชื่อลือชาหนักหนาว่าจืดสนิทชนิดที่คุณจะได้สัมผัสรสชาติดั้งเดิมของอาหารที่คุณทานเลยทีเดียว ถึงกระนั้นอาหารโรงพยาบาลส่วนใหญ่ก็ตกอยู่ในท้องของฉันเกือบทุกมื้ออาหาร

พระอาทิตย์ทำหน้าที่อย่างแข็งขันในสัปดาห์แรก แต่พอย่างเข้าสัปดาห์ที่สองพระอาทิตย์ชักจะขี้เกียจไม่โผล่ออกมาให้เห็น มีแต่สายฝนเท่านั้นที่ทำหน้าที่อย่างแข็งขัน วิ่งกรูมาทักอย่างไม่รอให้พูดพร่ำทำเพลงก็กินเมืองทั้งเมืองไปตลอดสองวันที่ผ่านมา

อากาศเย็นๆ กับสถานที่น่านอนมากกว่าทำอย่างอื่น ทำให้ทั้งคนเฝ้าและคนไข้ตกเป็นอาณานิคมของดินแดนนิทราไปโดยปริยาย

และเช่นเคยเช้านี้หลังจากทำกิจประจำวันเสร็จสิ้น เป็นเช้าแรกที่ฉันมีเวลามากพอที่จะอ้อยอิ่งกับแสงแดดแรกของวันความเย็นชื่นจากเม็ดฝนยังคงทิ้งร่องรอยมาพร้อมกับสายลมหนังสือที่อ่านค้างไว้ถูกนำมาเปิดอ่านและดึงฉันเข้าสู่ภวังค์ถ้อยคำ

เปลวแดดยามบ่ายแผ่ไอร้อนระอุอยู่เบื้องนอก เครื่องปรับอากาศยังทำงานอย่างไม่รู้เหนื่อยพเาเรดของกินเดินทางมาทักทายด้วยคนเยี่ยมไข้ ผลไม้นานาถูกส่งเข้าตู้เย็นและยังเหลือเผื่อนางพยาบาลและผู้ช่วย หลังจากนั้นตลอดบ่ายก็ตกอยู่ในห้วงเวลาของการหลับใหลอีกครั้ง เฝ้ารอการกลับมาของใครอีกคนอย่างปลอดภัยในย่ำค่ำ