ความพ่ายแพ้ส่วนบุคคล

แสงนีออนค่อยๆเรื่อเรืองขึ้นในม่านตา

มันคือแสงแรกที่เธอสัมผัสได้หลังจากผ่าตัด

ก่อนหน้านี้หกเดือนหมอบอกว่าตาของเธอกำลังจะบอดต้องผ่าตัดเพื่อรักษาดวงตาไว้

เธอปฏิเสธการรักษาเพราะถึงจะรักษาหรือไม่รักษา ชีวิตของเธอก็คงไม่ดีขึ้นไปกว่านี้สักเท่าใด

เธอเป็นใบ้ หูหนวกตั้งแต่กำเนิดจากการป่วยไข้ของมารดาขณะตั้งครรภ์

ฉะนั้นหากเธอจะตาบอดเพิ่มขึ้นก็คงไม่เป็นไร โลกของเธอเงียบเหงาเสมอมา

เธอฝังตัวเองอยู่ในห้องเล็กแคบกับหนังสือหลายร้อยเล่มที่ทำหน้าที่ไม่ต่างจากผนังห้อง

เธอถอยห่างจากโลกจริงค่อยๆหลุดเข้าไปอยู่ในโลกแห่งจินตนาการทีละน้อยๆจนถูกมันกลืนกินเข้าไปทั้งตัว

ในแต่วันเธอหล่อเลี้ยงตัวเองด้วยคาเฟอินจากกาแฟ

เพื่อยืดระยะเวลาของโลกฝันของเธอให้ยาวนานขึ้นกว่าเวลาของคนปกติ

หลายครั้งที่เธอหลุดเข้าไปอยู่ในโลกฝันจนลืมโมงยามที่ขับเคลื่อนไปข้างหน้าอย่างบ้าคลั่ง

ดังนั้นจึงไม่มีความจำเป็นใดๆที่เธอจะต้องแหวกม่านออกมา

จากนี้ไปเธอจะมองเห็นแต่สิ่งที่เธออยากเห็นในมโนภาพของเธอเท่านั้น

แต่น่าเสียดายสิ่งที่เธอคิดคำนึงอยู่ตลอดระยะเวลาหกเดือนหลังจากวันที่พบหมอไม่เคยเกิดขึ้น

.

.

.

.