ความพ่ายแพ้ส่วนบุคคล

มวลเมฆลอยต่ำรวมตัวกันหนาแน่น เมืองเล็กกลางหุบเขากำลังถูกปกคลุมด้วยเส้นสายของม่านฝน ทำให้นึกถึงวันแรกที่มาถึงเมืองนี้ เช้ามืดวันหนึ่งปลายเดือนตุลาคมเมื่อสองปีที่แล้ว สายฝนยังคงหล่นมาทักทายทั้งที่เมืองที่เธอจากมาย่างเข้าฤดูหนาวแล้วก็ตาม

นานเท่าไหร่แล้วที่เธอไม่ได้ออกมาสูด อากาศยามเช้าของฤดูที่เธอรัก คงพอๆกับที่เธอย้ายตัวเองเข้าไปอยู่ในเมืองใหญ่อันเงียบเหงานั่นกระมั่ง บ่อยครั้งที่เธอหลบหลี้ตัวเองออกจากความวุ่นวายของสังคม ไปยืนอยู่บนพื้นดินแปลกถิ่นสูดดมกลิ่นอายความแปลกหน้า เพื่อรักษาอาการอักเสบภายในที่ก่อตัวขึ้นเป็นระยะๆ จากรอยแผลที่เหมือนจะหายสนิทแต่ยังคงอาการเจ็บอยู่ภายใน

เธอชอบช่วงเวลาของการนั่งรถไปที่ไหนสักแห่ง ตลอดสองข้างทางคือห้องเรียนอันกว้างใหญ่สำหรับเธอ การได้เห็นชีวิต ความเป็นอยู่ของผู้คน บ้านเรือนที่ปลูกสร้างด้วยรูปทรงที่แตกต่าง ช่วยเปิดโลกคับแคบของเธอให้กว้างขึ้น ความคิดของเธอจะพรั่งพรูหลังไหลออกมาไม่ขาดสายดั่งสายน้ำต้นฤดูฝน หากน่าเสียดายที่เรื่องราวเหล่านั่นเป็นเพียงแม่น้ำความคิดที่ไหลทิ้งแผ่นดินไป ไม่อาจกอบเก็บเอาไว้เพื่อถ่ายทอดหรือก่อประโยชน์แก่สิ่งใด

การเดินทางช่วยเยี่ยวยาบางสิ่ง แต่เป็นแค่การฆ่าเวลาสำหรับบางอย่าง กับเธอนั่นการเดินทางครั้งนี้เพื่อหาทางออกให้กับปัญหาที่รุ่มเร้า จนไม่อาจที่จะควบคุมตัวเองให้อยู่ในระดับปกติ ชัดเจน ตรงไปตรงมา คือสิ่งที่เธอพกมาเต็มกระเป๋า อาการปวดใจจากการกระทำของมนุษย์ผู้ปลูกฝังตัวเองลงในกระถางของคำว่าไม่คิดมาก ทำร้ายเธอผู้คิดเยอะโดยไม่ตั้งใจ และบ่อยครั้งเข้าอาจก่อเกิดความเกลียดชังได้อย่างไร้เหตุผล

บทเรียนชีวิตครั้งเก่าก่อนย้อนมาเคาะประตู้ความทรงจำอยู่เนื่องๆ ครั้งหนึ่งเธอเคยบ้าคลั่งดั่งพายุกลางทะเล ตักน้ำใจสีดำจากหลุมโคลนอารมณ์สาดใส่ผู้คน ก่อเกิดบาดแผลทั้งแก่ตัวเธอและคนอื่นๆ และยังคงรู้สึกผิดและเสียใจกับการกระทำครั้งนั้นอยู่ตลอดเวลา 

ญ เวลานี้เธอจึงเป็นเพียงทะเลไร้คลื่น สงบราบเรียบหวังเห็นผู้คนได้เดินเล่นบนชายหาดข้างตัวเธอต่อไป หากความปั่นป่วนในส่วนลึกยังคงดำเนินอยู่มิรู้วาย และยังครุ่นคิดหาวิธิถ่ายถอดไม่สำเร็จ แต่จะใช่ความพยายามทั้งหมดที่มีเท่าที่มนุษย์คนหนึ่งจะทำได้กักเก็บและข่มมันไว้ในส่วนลึกที่สุดของหัวใจ

เืพื่อรอวันระบายออกและเคลียใจให้ปกติดั่งเดิม

...

 หากพักนี้ฉันจะอ่อนแอ

และร้องให้กับเรื่องราวต่างๆได้อย่าง่ายดาย

ก็ไม่ได้หมายความว่าฉันจะยืนอยู่ไม่ได้

เพราะมนุษย์เกิดมาเพื่อที่จะหมกหม่นกับตัวเอง

และก้าวผ่านความหม่นมัวนั้นไปในสักวัน

..