ความพ่ายแพ้ส่วนบุคคล

สายลมเอื่อยๆและความเย็นชื่นรอบกายจากสายฝนที่กร่ำมาทั้งคืน

กลิ่นอากาศสดสะอาดของยามเช้ายังคงอวลอยู่ทั่วบริเวณ

เธอไม่รู้ว่าเธอยืนอยู่เช่นนั้นนานเท่าไหร่

รู้ตัวอีกทีนกตัวที่เธอจับจองอยู่ก็บินหายไปพร้อมกับความคิด

...

ในห้องอบอุ่นอันคุ้นชิน กลิ่นกายของคนรักที่ยังนอนหลับไหลยังคลอเคลียอยู่รอบตัว

เสี้ยววินาทีเธอรู้สึกแปลกหน้ากับคนรัก เขาผู้อยู่แสนไกลในความรู้สึกหากห่างกันแค่ช่วงอ้อมแขน

เขายังหลับ...

เธอเริ่มร้องไห้...

ใคร่คิดสงสัยว่าเธอร้องไห้กับเรื่องใด

เสียงจากแดนไกลที่ตอบกลับมาคือความเงียบ

 ...

ข้างนอกนั่นฝนหยุดตกไปนานแล้ว เขาออกไปทำงานเมื่อครู่ ก่อนฝากรอยยิ้มหยอกเหมือนเด็กๆไว้ให้

แต่เธอยังคงนอนนิ่งฟังเสียงฝนที่หล่นลงกระทบใจ

...

 แล้วเริ่มร้องไห้อีกครั้ง