ความพ่ายแพ้ส่วนบุคคล

นานมากแล้วที่ไม่ได้ตื่นมาพบบรรยากาศยามเช้าของเมืองหลวง

อาการโหวงกลวงมวนท้องคล้ายจะอาเจียนมักเกิดกับฉันเวลาตื่นเช้าๆ

น้ำเย็นๆไม่ได้ช่วยทำให้สดชื่นขึ้นจากอาการงัวเงีย

อาหารเช้าที่ผ่านลงกระเพาะอย่างฝืนเคืองและปั่นป่วนในสุด

รถราวิ่งกันขวักไข่ว ผู้คนเบียบเสียดกันขึ้นรถเมล์ที่แทบจะไม่มีที่ยืน

ยังยืนลังเลกับการเลือกเส้นทางสู่จุดหมาย แต่ก็ตัดสสินใจในที่สุด

เลือกที่จะเดินทางออกนอกเมืองเพื่อต่อรถที่ไม่แน่ใจว่ามีไหม

ดีกว่าเดินทางเข้าเมืองที่แสนจะวุ่นวายไปต่อรถที่รู้ว่ามีแน่ๆ

หลังจากขึ้นรถฉันก้หลับไปแทบจะทันที รู้สึกตัวอีกทีรถก็วิ่งออกจากตัวเมืองมาไกลแล้ว

ฉันเริ่มกระสับกระส่ายใช้ความคิดว่าจะเอาไงต่อเมื่อลงรถแล้ว

ใกล้ถึงที่หมายเสียงหนึ่งช่วยแนะทางออก "จอดคิวรถบ้านนานะคะ"

อ่า...น่าจะไปทางเดียวกัน ฉันไม่รอช้าที่จะถามเธอคนนั้น และเธอช่างใจดี

ฉันต่อรถได้ในทันทีที่ลงรถบอกที่หมายจ่ายเงินพร้อมกับขอให้ช่วยเตือนเมื่อถึงที่หมาย

โชคดีที่แถวนั้นมีป้ายบอกสถานที่และเส้นทางตลอดระยะ แต่ฉันก็ยังไม่วางใจ

ชะเง้อคอมองและอ่านป้ายตลอด แต่จนแล้วจนรอดฉันก็ยังลงรถผิดไปป้ายหนึ่ง

แต่ไม่เป็นไร คนไทยไม่ได้ใจดำทุกคนโดยเฉพาะคุณวินมอร์ไซร์ทั้งหลายที่ช่วยบอกทาง

เดินคือทางเลือกที่ดีที่สุดเพราะเห็นป้ายบอกอยู่ใกล้ๆนี้ แต่ว่าถ้าจะเปลี่ยนจากส้นสูงเป็นผ้าใบ

เปลี่ยนกระโปรงเป็นกางเกงท่าจะดี และจะดีมากขึ้นถ้ามีหมาวกสักใบนะ

เดินพอได้เหงื่อก็ถึงที่หมาย....

"ขอโทษนะคะยื่นคำร้องได้ที่ไหนคะ"

"คุณ รปภ. ใจดีบอกทางให้"

เข้าไปยืนเอ๋อได้สักพัก มองแล้วก็มอง เขาทำอะไรกันว่ะเนี่ย

ต่อมาคือ ถามและก็ถาม คนตอบคงจะนึกคิดว่านางนี้มาจากไหนไม่รู้เรื่องอะไรเลย

ก็ไม่รู้เรื่องจริงๆสุดท้ายทนไม่ไหวเอาว่ะเป็นไงเป็นกันไม่ลองไม่รู้

"ยื่นคำร้องค่ะ"

"ค่ะ(ก่อนรับเธอปัดแก้มก่อน) ไม่มีเลขคดีหรอคะ ไม่เป็นไรค่ะเด๋วหาให้ค่ะ"

หือ...จะหาเจอได้ไงอ่ะยังไม่ได้ยื่นฟ้องเลยนี่นา นี่มันห้องอะไรว่ะเนี่ย

"ขอโทษค่ะไม่มีค่ะ" เห่อะๆก็น่าจะไม่มีนะคะ แล้วก้เดินแบกหน้าเละๆออกมา

อืม..ผิดห้องจริงๆ ไม่น่าถามเล้ย น่าจะลองยืนเอ๋อข้างนอกอ่านป้ายก็น่าจะรู้แล้ว เห่อะๆ

"ต้องเสียค่าหมายนะคะ เด๋วเชิญดูอัตราค่าปิดหมายด้านข้างนี้นะคะ แล้ว...ฯลฯ"

ซวยแล้วไม่ได้กดตัง ตู้อยู่ไหนว่ะ ข้างหน้าครับ ฉิบหายตู้เสีย มีอีกไหมเนี่ย

เดินๆอย่างไม่มีวี่แวว เอาวินมอร์ไซร์นี่แหละเวิคสุด

หลังจากทุกอย่างเรียนร้อยภายในเวลาไม่กี่นาที

แต่ใช้เวลาเดินทางและเหตุฉุกละหุกไปกว่าสามชั่วโมง งืม...คนเรามักจะโง่ก่อนเสมอถึงจะฉลาด

ครั้งหน้าอย่าให้พลาดเชียวไม่งั้นดับแน่ๆอนาคต ไม่รู้เรื่องอะไรเล้ย

ห้องเรียนกะห้องทำงานต่างกันลิบลับ ยังต้องเรียนรู้อีกเยอะ

...

วันนี้อากาศร้อนตอนกลางวัน

ฝนตกตอนเย็น อากาสแปรปรวน

ดุแลสุขภาพกันด้วยนะคะ

..

ฝากเพลงน่ารักคลายร้อนค่ะ

ไม่ได้ฟังนานมีคนมาสะกิด

เลยขอหยิบมาลงอีกที