ความพ่ายแพ้ส่วนบุคคล

หลังจากเว้นระยะไปฉลองปีใหม่กับครอบครัวที่ต่างจังหวัดหลายวัน หวังว่าปีใหม่ปีนี้จะเป็นปีที่ดีสำหรับทุกคน และคงจะไม่ช้าไปที่จะเอ่ยคำว่า “สวัสดีปีใหม่” ในวันนี้นะคะ ทักทายกันแล้วก็ไปเที่ยวกันต่อจากคราวที่แล้วกันค่ะ... 

จากอิ่มอร่อยกับข้าวซอยแม่สะเรียงที่เรายกให้เป็นแชม์ของทริปนี้ ก็ต่อรถเข้าแม่ฮ่องสอน ดอกบัวตองทักทายเราไปตลอดสองข้างทาง และมั่นก็ทำให้เรามั่นใจหนักหนาว่าบนดอยแม่อูคอที่เราจะไปพรุ่งนี้ต้องมีดอกบัวตองให้เราดูอย่างแน่นอน จากแม่สะเรียงถึงแม่ฮ่องสอนใช้เวลาเดินทาง สี่ชั่วโมง ซึ่งสี่ชั่วโมงนี้ฉันใช้เวลากับการหลับเสียเป็นส่วนใหญ่ โค้งที่ทำให้เมาตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้สัมผัสกลายเป็นเปลไกวให้หลับได้อย่างดี... 

ตื่ยอีกทีก็โน่นรถวิ่งเข้าเมื่องแม่ฮ่องสอนและจอดที่สถานีขนส่งพอดี ฉันลงรถด้วยอาการมึนๆด้วยยังไม่ตื่นดีคนข้างๆที่ตื่นตลอดเวลาจัดการติดต่อตุ๊กๆไปหาที่พักยังหนองจองคำ หนองน้ำกลางเมืองที่แวดล้อมไปด้วยที่พักราคาถูกให้คนจรอย่างเราได้พักอาศัย ถึงหนองจองคำอาการมึนงงก็ยังไม่สร่างดีการเดินหาที่พักในเวลานั่นจึงเป็นอะไรที่ค่อนข้างเวียนหัว  เราจึงตัดสินในเลือกที่พักใกล้ๆกับที่รถพามาส่งโดยที่ไม่ได้สำรวจอะไรมากขอให้ได้ที่นอนและอาบน้ำก่อนเป็นอันดับแรก...

หลังจากจัดการธุระส่วนตัวเรียบร้อยเราออกสำรวจเมืองแม่ฮ่องสอนทันทีด้วยขาสองข้าง และกระเป๋ากล้องใบโตอีกหนึ่งใบ กล้องสาม สีตัวที่เตรียมมาถูกนำมาใช้อย่างคุ้มค่า แต่เราก็เดินได้ไม่นานเพราะทนความเสียงเรียกร้องจากกระเพาะไม่ไหว เราเดินกลับมาที่หนองจองคำหาของอร่อยรองท้อง ได้ ข่างปอง+น้ำจิม มาถุงหนึ่ง ข่างปอง คือของทอดทุกชนิดไม่ว่าจะ ผักทอด เต้าหู้ทอด มันทอด ฟักทองทอด คนที่นี่เขาเรียกว่า ข่างปอง แล้วก็หมูยอนึ่งคนละไม้ ซึ่งขอบอกว่าหมูล้วนๆ อันนี้ฉันชอบมากถึงขนาดกินทุกวันเลยทีเดียว

เราตกลงกันว่าเราจะไปกินข้าวที่ ร้านใบเฟริน์ ร้านอาหารขึ้นชื่อของเมืองที่ใครมาต้องลอง และตามโนยบายหนึ่งทริปหนึ่งมื้อหรู เราจึงอร่อย กับ ยำตำลึง ต้มยำปลาแม่น้ำปาย(ปลาบึก) ผัดผักกูดไฟแดง กับข้าวกล้องนิ่มๆร้อนๆอึ้ม อร่อยค่ะ อิอิ...

เรากลับมาเดินดูของที่ถนนคนเดินที่ทางจังหวัดจัดให้มีขึ้นเพื่อนักม่องเที่ยวโดยเฉพาะ ของพื้นเมือง ขนม ผ้าพันคอ เสื้อ กางเกง ของที่ระบึก และอาหารพื้นเมืองถูกนำมาจัดไว้ที่เดียวกันคือถนนรอบหนองจองคำด้วยความเหนื่อยอ่อนจากการเดิงทาง อีกทั่งพรุ่งนี้เราต้องเดินทางอีกไกล เราจึงล่ำลาถนนคนเดินแต่หัววันเพื่ออมแรงไว้เผื่ออีกสองวันที่เหลือ

...