ความพ่ายแพ้ส่วนบุคคล

เสร็จจากทัวร์ทุ่งทานตะวันกับการรถไฟ

เราเริ่มต้นการเดินอีกครั้งที่สถานีหมอชิต 2

ทันทีที่ขึ้นรถเราก็หลับกันอย่างเมามันส์

รู้สึกตัวอีกทีด้วยอาการงัวเงียรถก็วิ่งมาจอดที่ อ.ฮอด แล้ว

ตามกระจกรถมีจุดน้ำเล็กเกาะอยู่เต็ม

ด้วยอากาศข้างในรถกับข้างนอกอุณหภูมิไม่เท่ากัน

หากมีแสดแดส่องคงจะสวยอยู่ไม่น้อย

นึกถึงแสงแดดทำให้เบนสายตาไปมองภูมิทัศน์นอกรถ

เมืองทั้งเมืองถูกปกคลุมด้วยหมอก มองเห็นสิ่งต่างๆเพียงเลือลาง...

ยังอีกไกลกว่าจะถึงที่หมาย และทางนับจากนี้เต็มไปด้วยโค้งและหุบเหว

ฉันเริ่มต้นตั้งใจหลับอีกครั้งเพราะกลัวเมารถ

ทิ้งคนข้างๆให่ตกอยู่ในภวังสายหมอกเพียงลำพัง

หากฉันก็ไม่ได้หลับอย่างที่คิด ยังคงลืมตาขึ้นมาดูสองข้างทางเป็นระยะๆ

ทำให้เห็นดอกบัวตองบานทักทายอยู่เต็มสองข้างทาง

พร้อมสนภูเขาที่ทักทายแสงแรกของวันอย่างร่าเริง

ฉันผลอยหลับไปอีกครั้ง ตื่นอีกทีรถกำลังวิ่งเข้าตัว อ.แม่สะเรียง

ถึงแล้วสินะ ฉันคิด แม่สะเรียงยามสายยังอวลไปด้วยสายหมอก

ตลาดเช้าที่กำลังจะวายความคึกคักในยามเช้าที่ค่อยๆหายไป

เสียงวิทยุจากบ้านเรือนที่เราเดินผ่านลอยอ้อยอิงมากับสายลมหนาว

แม่สะเรียงเงียบจนได้ยินเสียงน้ำไหลและล้อรถจักรยานบดไปกับท้องถนน

นานๆจะมีรถวิ่งผ่านเราไปสีกคันหนึ่ง ความสงบงามของแม่สะเรียงทำให้เราถวิลหา

เมื่อเราเดินทางถึงแม่ฮ่องสอนในเย็นวันนั้น