แรงบันดาลใจของความป่วยไข้
posted on 02 Feb 2008 23:09 by sofa
เช้าที่ถูกปลุกให้ตื่นด้วยเสียงฝนหลงฤดู
ไอเย็นจากละอองฝนแหวกม่านเข้ามาทักทาย
โมงยามเคลื่อนตัวอย่างอ้อยอิ่ง
เสียงบ่นถึงความเปียกชื่นดังมาเป็นระยะๆ
มีหลายที่ที่ฉันต้องไปพอๆกับหลายสิ่งที่ต้องทำในวันนี้
.....
แต่ฉันยังคงนอนจ้องมองเพดานห้องอย่างคนเกียจคร้าน
อากาศเย็นภายนอกทำให้ฉันซุกตัวเข้าหาไออุ่นจากผ้าห่มผืนใหญ่
ฉันปล่อยให้ดวงตามองเหม่ออยู่อย่างนั้น
โดยไม่อีหนังขังขอบกับเวลาที่ค่อยๆหมุนไป
....
ภาพในความทรงจำของช่วงเวลาหนึ่งฉายชัดขึ้นในความรู้สึก
ช่วงเวลาที่ฉันเผลอทำหัวใจหล่นหายไปในซอกหลืบอารมณ์
หวามไหว ไหวหวั่น เคลิ้มฝัน ลุ่มหลง ไปกับความหวาน
ความหวานในจินตนาการ ที่ฉันสร้างขึ้นมาเพียงลำพัง
ความหวานที่ฉันสัมผัสได้เพียงชั่วข้ามคืน
และเลือนหายไปพร้อมแสงแรกของวันใหม่
....
หากวันนี้...คล้ายเมฆฝนเป็นใจ
ดูดซับแสงแรกของวันให้จมหายไปในสายฝน
ต่อเติมช่วงเวลาหวานไหวของฉันให้ยาวนานขึ้นกว่าชั่วค่ำคืน
และถ้าหากฉันจะต้องการสิ่งใดในยามนี้ คงจะเป็นเพียงบันไดสักร้อยขั้น
เพื่อที่ฉันจะปีนขึ้นพ้นจากหล่มหลุมอารมณ์
และพบเจอกับความจริงเสียที
....

คิดถึง
#1 By @พักใจ on 2008-02-05 23:15