ความพ่ายแพ้ส่วนบุคคล

พอลงจากรถไฟ แม่มายืนรอรับตั้งแต่รถไฟยังไม่เข้าสถานี

แต่พอลงไปถือของเยอะแยะ ยิ้มให้แม่ แป่ว ทำไมแม่ไม่ยิ้มให้ล่ะ

จนเดินเข้าไปใกล้ๆ แม่จึงยิ้มแล้เข้ามาช่วยถือขอ ปลดเป้ใหญ่บนหลังไปถือให้

รู้สึกเบาจนเหมือนลอยได้ นี่ล่ะหนาเขาถึงว่าภาระใดๆเบาบางลงเมื่ออยู่กับพ่อแม่ อิอิ

คำแรกที่แม่ทักคือ ตัวเล้กและผอมมากไม่กินข้าวบ้างหรอลูก ได้แต่ยิ้มแหย่ๆตอบแม่ไป

ไปๆ พ่อและน้องรออยู่ด้านนอก

....

หลังจากหาข้าวกินเสร็จเรียบร้อย จริงๆซื้อไปกินบนรถ

เพราะ พ่อกะแม่ขับรถต์มารับจากโขงเจียมโน่น

ถ้านั่งกินมันจะดึก ระยะทาง 75 กม.พ่อใช้เวลาชั่วโมงเศษๆ

จึงถึงบ้านพัก เราล่ะนั่งรถมาไกลถามทำไมพ่อขับช้า แต่ก่อน

ไม่ถึงชั่วโมงก็ถึงแล้ว พ่อบอกจะรีบไปทำไมลูกค่อยๆขับแล้วก็คุยกันไป

ไม่เปลืองน้ำมันและปลอดภัยดีด้วย อืมจริงของพ่อ

...

กลับถึงบ้านสามทุ่มกว่าๆ หลังอาบน้ำเสร็จก็เข้านอน

คืนนี้ฝนตกด้วยอากาศเย็นมาก แต่สำหรับคนอื่นๆอาจเย็นสบาย

เราชอบนอนฟังเสียงฝนเป็นทุนบวกกับความเหนื่อยจนหลับเป็นตาย

ก่อนนอนบอกแม่ว่าพรุ่งนี้จะตื่นเช้าจะไปตลาดลาวกะแม่ไปหาของกินกัน

อยากกินขนมจีน ถ้าไม่ตื่นแม่ปลุกเลยนะ

...

แต่แล้วพอถึงเช้าจริงๆ เราอยากตื่นหรอก อากาศที่รอยเข้ามาในห้องก็หอมเย็น

แต่ไม่ไหวง่วงๆ นอนต่อซะงั้น แม่ปล่อยให้นอนสักพักก็ปลุก

ตื่นได้แล้ว ไปตลาดกันต้องไปเช้าๆนะถึงจะมีอะไรชาย

เด๋วขนมจีนหมดนะเจ้านี้อร่อยมาก ถึงแม่จะเอาของกินมาล่อ

และบรรยายตลาดเสร็จสรรพ แต่ไม่ได้ผล

ตะโกนบอกแม่อยู่อีกหลายวันไปวันหลังก็ได้วันนี้เหนื่อย ฮ่า

จากนั้นแม่ไม่ปลุกอีกเลย ยกเว้นวันไหนมันสายมากๆ

...

แต่แล้วเรากตื่น็มาตลาดลาวกับแม่ได้ในเช้าวันหนึ่ง

ที่นี่ก็เหมือนตลาดนัดในต่างอำเภอของไทยนี่ล่ะค่ะ

แต่จะไม่เหมือนตรงที่มีชาวลาวเพื่อนบ้านของเรามาช๊อปเยอะ

สาวลาวผิวสวยมาก ขาวผ่อง เหลืองนวล เห็นแล้วอิจฉาว่ะ เกิดมาดำ

สองฝั่งมีเรือขนของข้ามไปมาไม่ชาดสายงานนี้ถือกล้องติดมือไปด้วย

จึงมีภาพจากชายแดนมาให้ได้ดูกันด้วย

...

เคยไหมคะที่ถ่ายโดยไม่รู้ว่าฟิล์มในกล้องมันเป้นขาวดำ

ภาพจึงออกมาเป็นเช้นนี้แล นึกเคืองเจ้าของกล้องอยู่ไม่หาย

ดันจำไม่ได้ว่าใส่ฟิล์มขาวดำ งืม แต่ก็ขอบคุณค่ะ

...

.

รูปนี้กว่าจะถ่ายได้ต้องตอบคำถามทหารใหญ่ตรวจคนเข้าเมืองเสียก่อน

ว่ามาจากไหน ถ่ายไปทำไม อย่าถ่ายไปทางแพที่พักนะ

ชิ ชิ ถ้าไม่คิดว่าเลงกล้องและเสียฟอร์มแล้ว ไม่ถ่ายเ้ว้ยหมดอารมณ์

ส่วนสาธารณริมโขงหลังบ้านพัก

ข้าพเจ้าและน้องออกไปเดินเล่นรับลมตอนเย็นๆ

ชวนแม่ไปไหว้พระเป้นสิริมงคล

ปรากฎว่าร้อนมากแม่ให้พรแทนพระซะงั้น

เห่อะๆ

ศาลากลางเปรียญ เสาปูนนอกนั้นไม้ทั้งหลัง

อันนี้ชอบส่วนตัว ทำให้คิดถึงตอนเด็กๆ

ที่วิ่งตามยายไปทำบุญตอนเช้าที่บ้านตา

เด๋วนี้หาที่เป้นไม้ยากเพราะเครื่องซีเม้นมาแรง

กลับบ้านครานี้การได้นั่งมองสายน้ำที่ค่อยๆไหลผ่าน

ปล่อยให้ลมหนาวพัดผ่านร่างกาย

ก็ทำให้จิตใจที่สับสนวุ่นวายสงบลงได้อย่างน่าประหลาด

และภาพสุดท้าย ท้องฟ้าของเรา

แหมมันจะไม่ใช่ฟ้าขาวอย่างที่คิดเพราะเป็นฟลิ์มขาวดำ

แต่ไม่ว่าฟ้าจะเป็นสีอะไร มันก็ยังเป็นฟ้าอยู่มิใช่หรือ

Taken time when I missing you

edit @ 14 Nov 2007 16:15:14 by sofa