ความพ่ายแพ้ส่วนบุคคล

ความสงบโบกมือลาฉันในสายวันหนึ่ง

ร่างของเขาค่อยเลือนลางและหายไปในสายฝน

ฉันคิดว่าเขาคงออกไปเล่นน้ำฝนอยู่ไม่ไกลจากที่ที่ฉันอยู่

อีกไม่นานฝนซ่าเขาคงจะกลับมายืนมองแดดเช้ากลับฉันเช่นเคยทำในทุกวัน

ฉันทำอะไรหลายอย่างในระหว่างที่เขาไม่อยู่

ขณะเดียวกัน ฉันก็ชะเงอคอมองว่าเมื่อไหร่เขาจะกลับ

ฉันเตรียมนมอุ่นๆไว้ให้เขาหนึ่งแก้ว สายฝนข้างนอกอาจทำให้เขาหนาวสั่น

...

ม่านฝนค่อยๆจางลงหากไม่ปรากฎกร่างเขาคนนั้น

เขาคงกำลังเดินทางอีกไม่นานเขาก็กลับ

เสียงกระซิบเบาหวิวจากแดนไกลบอกกับฉัน

ฉันรอเขาเนินนานจนเผลอหลับไป

...

ฉันสะดุ้งตื่นด้วยเสียงปลูกอันดังของท้องฟ้า

ดวงตายังพร่าเลือนด้วยยังตื่นไม่เต็มตา

เขาอยู่ตรงนั้น เขากลับมาแล้ว ฉันยิ้มเมื่อเห็นใบหน้าเขา

ใบหน้าเขาลอยเข้ามาใกล้ ใกล้จนฉันได้กลิ่นหอมสะอาดจากตัวเขา

เขาจุมพิตฉันที่หน้าผากเบาๆ แล้วยิ้มตอบ พร้อมบอกกับฉันว่า

"ผมไม่ได้ไปไหนไกลจากคุณเลย ผมอยู่ในใจคุณ หาผมให้เจอสิ"

เมื่อสิ้นเสียงร่างของเขาค่อยๆเลือนหายไป

เหลือเพียงความว่างเปล่าให้เห็นเมื่อฉันตื่นเต็มตา

....

แล้วคุณๆล่ะ

หาเขาเจอหรือยัง