ความพ่ายแพ้ส่วนบุคคล

ออกจากห้องเรียนด้วยอาการมึนๆ

รับโทรศัพท์ด้วยอาการมึนๆ

หญิงสาวคนหนึ่งถามไถ่สารทุกข์

"พี่สบายดีไหม จำหนูได้ไหม"

อ่า จำได้ๆ เป็นไงบ้างสบายดีไหม

....เงียบ "พี่พอมีเวลาไหมมีเรื่องอยากปรึกษา"

ว่างเสมอจ้า พูดมาเลย

"พี่...คือ หนูอกหัก แฟนหนูเขา...(ขอสงวนข้อความค่ะ)

น้ำเสียงเริ่มสั่นเครือ สักพักมาแล้วร้องไห้

ตายล่ะฉัน ตั้งแต่เกิดมาปลอบใครเป็นซะที่ไหน

ยิ่งเรื่องแบบนี้ด้วยแล้ว ลำพังตัวเองยังเอาตัวไม่รอดเลย

"เอ่อ....เห่อะๆ ใจเย็นๆนะ อย่าร้องๆ"

เอาไงต่อดีวะ จะพูดไรต่อดี ฉานแพ้น้ำตาเว้ย

...

เหตุการณ์นี้เคยเกิดกับฉันเมื่อตอนเพื่อนสาว

ของฉันเลิกกับชายหนุ่มของเธอ เธอมานั่งเล่าๆ

แล้วก็ร้องไห้ คำพูดใดๆคงไม่สามารถทำให้เธอดีขึ้นในขณะนั้น

ฉันจึงเลือกที่จะนั่งอยู่เป็นเพื่อนข้างๆเธอ

เพื่อให้เธอไม่รู้สึกโดดเดียวเกินไปนัก

...

และครั้งนี้ฉันก็เป็นใบ้อีกหน

เพราะฉันเชื่อว่าเมื่อถึง ณ จุดหนึ่งน้องคนนั้นจะเข้าใจ

และผ่านมันไปได้ด้วยตัวของเธอเอง

...

และหวังว่าวันนั้นจะมาถึงในเร็ววัน

เพื่อที่เธอจะสบายดีเช่นเคย

...