ความพ่ายแพ้ส่วนบุคคล

จากที่เกริ่นไว้ใน entry ที่แล้ว เกี่ยวกับหนังสือ

ในความมีอยู่ของ อัครมุนี วรรณประไพร

อ่านจบไปเมื่อหลายวันก่อนแต่ติดภาระกิจการอ่านหนังสือสอบ(อีกแล้ว)

จึงมาเล่าสู่ได้ล่าช้า หวังว่าเพื่อพ้อง น้องพี่คงจะสบายดีกันถ้วนหน้านะคะ

...

ในความมีอยู่ หนังสือเล่มเล็กกระชับมือเหมาะแก่การพกพา

ที่ฉันให้นิยามหนังสือเล่มนี้ว่า เล่มน้อยนิดมหาศาล

เรื่องราวที่เขียนมาจากชีวิตจริงของผู้เขียนที่ผ่านเวลาเฉียดตายถึงสองครั้ง

จากอุบัติเหตุและการฆ่าตัวตายในวัยเพียงสิบก้าวปี

...

บอกเล่าความคิดของตัวผู้เขียน ณ ขณะนั้น

และความเจ็บปวดจากปัญหาโดยไม่บ่งบอกแน่ชัดว่า

เกิดจากอะไรและมาจากไหน สร้างความอึดอัดในการอ่าน

ของฉันเป็นยิ่งนักในช่วงแรก เพราะด้วยเป็นคนที่ต้องกระจ่างและชัดเจน

แต่เมื่อ่านจบกลับพบว่าตัวเองนั้นโง่เขลานัก

ที่บังอาจมีอคติเช่นนี้กับตัวหนังสือ

เพราะความเจ็บปวดมันก็คือความเจ้บปวด

ไม่ว่ามันจะเกิดขึ้นจากสาเหตุอันใดมันก็สร้างความเจ็บปวด

แก่ร่างแกยและจิตใจเหมือนๆกัน จึงเข้าใจว่า

ทำไมผู้เขียนจึงไม่บอกถึงที่มาที่ไของความเจ็บปวด

ตัวละครที่หมกหมุ่นอยู่กับความคิดของตัวเอง

สนใจและมองเห็นเพียงความเจ้บปวดของตัวเอง

จนตัดสินที่จะหยุดยั้งความเจ็บปวดนั้นด้วยความตาย

แต่แล้วความฝัน ความหวัง ความรัก

ก็เป็นตัวฉุดเธอขึ้นมาจากความตาย

ความคิดที่จะมีชีวิตอยู่เพื่อทำความฝันให้เป็นจริง

โดยเธอเลือกที่จะยอมรับและเข้าใจในความเจ็บปวด

และก้าวผ่านความเจ็บปวดต่างๆแทนการวิ่งหนี

...

ฉันคงไม่อาจบอกเล่าได้มากกว่านี้

แต่เชื่อว่าหากได้อ่านหนังสือเล่นนี้แล้ว

เราจะรู้จักความหมายและคุณค่า

ของการมีชีวิตอยู่บนโลกบิดเบี้ยวใบนี้มากกว่าเดิมค่ะ

....

...

.....