ความพ่ายแพ้ส่วนบุคคล

แรงสั่นสะเทือนพร้อมเสียงวูดรถไฟปลุกนางให้ตื่นจากนิทรา

มือเหี่ยวแห้งถลกมุ้งสีน้ำตาลอมเหลืองซึ่งเมื่อครั้งหนึ่งมันเคยเป็นสีขาว

เผยให้เห็นร่างผอมเกร็งภายใต้เสื้อคอกระเช้าผ้าถุงผืนบางซีดเซียว

สองขาเล็กลีบไร้เรี่ยวแรงค่อยๆคลานพาร่างชราโรยแรงออกมารับวันใหม่

แสงแดดที่สาดส่องไม่ได้ช่วยให้ดวงตาฝ้าฟางกระจกตาขาวขุ่นดวงนั้นมองเห็นชัดขึ้น

นานเท่าไหร่แล้วหนอที่นางอาศัยอยู่ข้างสถานีรถไฟแห่งนี้

คงจะเป็นตั้งแต่วันนั้น...

วันที่นางเดินเท้าจากหมู่บ้านเล็กๆโดดเดี่ยวกลางหุบเขานั่น

เพียงเพราะมีคนในหมู่บ้านบอกแก่นางว่าเห็นลูกชายของนางที่สถานีรถไฟแห่งนี้

...

ลูกชายที่นางรักดั่งแก้วตาดวงใจ ลูกชายที่นางเฝ้าถนอมตั้งแต่แรกเกิดจนเป็นหนุ่มน้อย

เขาเป็นคนร่าเริง ขยัน และ มีรูปงาม อย่างชายชาตรีคนหนึ่งพึ่งมี

นางเฝ้าชื่นชมในตัวลูกชายและหวังจะฝากฝีฝากไข้ยามแก่เฒ่า

เขาจากไปพอกับเหตุผลเพียงประโยคเดียวว่า "ผมจะไปหางานทำในเมืองหลวง"

แม้นางจะห่วงลูกชายสุดหัวใจ แต่นางก็ไม่อยากขัดใจเขา

นางเพียงยิ้ม และบอกแก่ลูกชายว่า "กลับมาหาแม่บ้างนะ"

นางมาส่งลูกชายนางขึ้นรถไฟในเช้าวันหนึ่ง นางกอดเขาเนินนาน

ราวกับว่าจากนี้ไปนางจะไม่ได้กอดเขาอีกแล้ว และมันก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ

เขาหายไปในตู้รถไฟขบวนหนึ่งมุ่งหน้ายังเมืองหลวง

จากนั้นนางก็ได้แต่เฝ้ารอการกลับมาของเขา

...

ตะวันเคลื่อนค้อย พระจันทร์ลาลับ วันแล้ววันเล่า

จากวันเป็นเดือน จากเดือนเป็นปี เขาก็ไม่กลับมา

จนกระทั่งวันที่ ตาไฝ คนขายกล้วยปิ้งที่สถานนี้รถไฟมาบอกนางว่าเห็นลูกชายของนาง

ทำให้นางตัดสินใจเดินเท้าลงมายังสถานีรถไฟแห่งนี้ เพื่อหวังจะพบลูกชายอีกสักครั้ง

...

ทุกครั้งที่รถไฟวิ่งเข้าชานชาลา

ดวงตาฝ้าฟางสองคู่นั้นพยายามเพ่งมองผู้คนที่ลงจากรถไฟ

หลายครั้งหลายหนนางเห็นคนที่คล้ายลูกชาย แต่แล้วพอคนเหล่านั้นเดินเข้ามาใกล้

หรือนางพาร่างแห้งเหี่ยวเข้าไปใกล้ กลับไม่ใช่ลูกของนาง

...

นางยังคงเฝ้ารอ แม้วันเวลาของนางใกล้หมดลงแล้วก็ตาม

เพียงหวังว่าสักวันหนึ่ง ขบวนรถไฟสักขบวนจะพาลุกชายนางกลับมา

อย่างที่รถไฟเคยพาลูกชายของนางจากไป

..

อ่านคั่นเวลา

ถวิลหาความดีงาม