ความพ่ายแพ้ส่วนบุคคล

"เสียดายมือ" หากใครเคยอ่านหรือมีหนังสือชื่อ บุหลันแรม

หนังสือร่วมเรื่องสั้นที่ได้รับรางวัลและเข้ารอบของ 16 นักเขียน

นายอินทร์ อะวอร์ด ปี 2548 คงจะรู้จักกันดี

เสียดายมือ เป็นหนึ่งในจำนวนเรื่องสั้นที่รวมอยู่ในหนังสือเล่มนี้

ผลงานของคุณ อุรุดา โควินท์ คู่ชีวิตของกวีซีไรต์ซึ่งจากเราไป

ก่อนวัยอันควรเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ปีที่แล้ว

เสียดายมือ เป็นเรื่องที่ว่าด้วย หญิงสาวชาวเมือง การศึกษาดี มีหน้าที่การงานดี

ซึ่งพอแต่งงานเธอได้ลาออกจากงานย้ายมาอยู่กับสามีที่บ้านต่างจังหวัด

ทำงานบ้าน ปลุกต้นไม้ จนมือที่เคยสวยของเธอเปลี่ยนไป...

หากใครอยากรู้ว่าเป็นไงต่อ ต้องอ่านค่ะ(ได้ค่าโฆษณาไหมเนี่ย)

เสียดายมือเป็นเรื่องสั้นที่ข้าพเจ้าอ่านแล้วมีความสุข

ฉากหลังของเรื่องและการดำรงชีวิต ล้วนมาจากถิ่นที่อยู่ของบุคคลทั้งสอง(ที่รักกัน)

แม้หนังสือจะไม่ได้กล่าวถึงความรักเลยแม้แต่น้อย หากข้าพเจ้ากลับเห็นคววามรักเต็ม

ไปหมดทุกตัวอักษร ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน

อ่านแล้วทำให้ข้าพเจ้าคิดถึงแม่

แม่เป็นลูกสาวครูใหญ่ มาเรียนต่อพาณิชย์การบัญชี

ยังเมืองที่พ่ออยู่ และได้พบกับพ่อ ครั้นเรียนจบ

แม่กับพ่อก็ตกลงใช้ชีวิตร่วมกัน พ่อพาแม่มาอยู่กับปู่ย่า

แม่ทำทุกอย่าง อย่างที่ปู่กับย่า ปู่กับย่าพาทำนา แม่ก็ทำ

ทั้งที่แม่ไม่เคยทำนามาก่อน ร่วมถึงงานบ้านทุกอย่างในครอบครัว

ใหญ่ๆของพ่อจะมีให้ทำ นั่นร่วมถึงการซักผักให้น้องๆของพ่อทั้งหลายด้วย

โดยที่แม่ไม่เคยปริปากบ่นสักคำเดียว

แม่ทำกับข้าวอร่อย งานบุญงานวัด เป็นต้องของแรงแม่เสมอ

ข้าพเจ้าและน้องต่างเรียกแม่ว่า "แม่ครัวประจำหมู่บ้าน"

และมันเป็นความภูมิใจของพวกเรามากๆที่มีแม่ทำอาหารเก่ง

และความสามารถด้านนี้ไม่ได้ตกทอดมาถึงข้าพเจ้าแม้แต่น้อย

สุภาษิตโบราณา ดูช้างดูที่หาง ดูนางให้ดูแม่ ใช้ไม่ได้กับข้าพเจ้า 100 % แฮ่ๆ

แต่ระยะหลังมานี้ข้าพเจ้าไม่ค่อยอยากให้แม่ไปทำเท่าไหร่

เพราะเวลากลับบ้านก็อยากอยู่กับแม่ อยากให้แม่ทำให้เรากินมากกว่า เห่อะๆ

ด้วยความที่แม่ไม่ได้ทำงาน แต่ลูกๆต้องเรียน

แม่จึงใช้ฝีมือด้านอาหารทำกับข้าวขายให้พี่หนุ่ม สาว โรงงานแถวบ้าน

ในทุกๆเช้า ข้าพเจ้าและน้องจะตื่นแต่ตีห้ามาช่วยแม่ขายของ

จากวันนั้นจนถึงวันนี้ยี่สิบกว่าปีแล้ว

แม่เคยทำอย่างไรแม่ก็ยังคงทำอยู่อย่างนั้น

รูปร่างของแม่เปลี่ยนไป แม่ผิวคล้ำลงกว่าเดิมมาก

มือของแม่แสดงถึงการทำงานมาอย่างหนักเพื่อให้ลูกได้เรียน

และลูกๆโดยเฉพาะข้าพเจ้าก็ยังเรียนอยู่อย่างนั้น (ไม่จบสักที)

พอดีกว่า เดี๋ยวจะโศกกันซะเปล่าๆ...แฮ่

...

หนังสือหนึ่งเล่มทำให้คิดถึงใครได้หลายคน

แตกต่างกันไปตามประเภทหนังสือ

ในช่วงหนึ่งของเรื่องสั้นเรื่องนี้

บอกไว้ว่า "มือที่ไม่ใช้ประโยชน์อะไรเลย

ก็เสียดายมือ" จริงๆเขาเขียนดีกว่านี้ล่ะ

ลองหาอ่านกันดูค่ะ...