ความพ่ายแพ้ส่วนบุคคล

เขาเป็นเภสัชกร...

เขาทำงานที่โรงพยาบาลในเมืองเล็กๆทางใต้

เมืองโบราณอันเงียบสงบ

เมืองที่โอบล้อมด้วยขุนเขาราวกับเมืองเหนือ

เมืองแห่งสายฝนที่เขาหลงรัก

...........

กาแฟ....เขาชอบดื่มกาแฟ

สภากาแฟตรงตึกเก่าหัวมุมถนนเป็นที่ประจำของเขาในยามเช้า

ภาพชายชรากำลังตักน้ำร้อนจากหม้อลงถุงกาแฟ

แล้วยกขึ้นสูงปล่อยให้น้ำไหลผ่านอากาศลงสู่กระป๋องเบื้องล่าง

ชายชราบอกว่ายิ่งยกสูงเท่าไหร่ยิ่งดี

มันจะทำให้รสชาติกาแฟออกมาดีโดยไม่ต้องใช้ช้อนชง

เขายิ้ม...และคิดว่าจะเอากลับไปลองทำที่ร้านของเขาบ้าง

............

เขาเปิดร้านกาแฟหลังจากย้ายมาอยู่ที่นี่ได้สี่เดือน

เขาจะเปิดร้านทุกสุดสัปดาห์

มีคนถามเขาว่าเปิดแค่สองวันไม่ขาดทุนแย่หรือ

เขายิ้ม...ไม่ได้ตอบคำถามนั้น

เขาทำเพราะรักที่จะทำและมันได้กลายเปนที่นัดพบของผองเพื่อนกลายๆในยามนี้

เขาใช้ด้านหน้าของตึกเก่าที่เขาเช่าอาศัยอยู่กับแม่เพียงลำพังเปิดร้านกาแฟ

ภาพวาดที่เขาเคยวาดยามว่างถูกนำมาแขวงติดผนังปูนที่ผุกร่อนตามกาลเวลา

ด้านหน้ายังมีโปสการ์ด จากฝีมือถ่ายภาพของเขาวางขายอีกจำนวนหนึ่ง

.....................

เช้านี้อากาสแจ่มใส เมืองนี้ใช่จะอยู่ในสายฝนตลอดเวลา

ยังมีวันที่แดดใส ลมเย็นให้เห็นบ้างอย่างเช่นวันนี้

เธอเดินเข้ามาในร้าน หญิงสาวผมยาวร่างโปร่งบาง

สวัสดีครับ รับอะไรดีครับ เขากล่าวทักทายเธอ

เธอยิ้มพร้อมกับสั่งนมสดหนึ่งแก้ว

เขาสงสัยที่เธอเข้ามาในร้านกาแฟแต่กลับสั่งนม

ความสงสัยคงปรากฎชัดในใบหน้าของเขา

เธอยิ้ม พร้อมบอกว่าเธอดื่มกาแฟไม่ค่อยได้

และเล่าอาการหลังดื่มให้เขาฟัง

........................

เขาอยากชงกาแฟให้เธอดื่ม

อะไรทำให้เขาคิดเช่นนี้

อาจเป็นเพราะรอยยิ้มและหน้าหวานๆนั่น

หรือเพราะอะไรหนอ ช่างมันเถอะเขาไม่อยากคิด

เขานึกหาสูตรกาแฟในร้านที่เธอสามารถดื่มได้

และพบว่ามีอยู่สูตรหนึ่งที่เขาพึ่งคิดได้สำหรับคนพึ่งหัดดื่มกาแฟ

เขาแนะนำพร้อมรับรองแก่เธอว่าดื่มแล้วจะไม่เป็นเช่นเคย

.................

เธอนิ่งไป....เขาภาวนาให้เธอตอบรับ

เขายิ้ม...เธอยิ้ม

"ลองดูก็ได้ค่ะ"

.............

จากที่มีคนถามว่ามีตอนต่อไหมจากเรื่อง

"หอมกลิ่นกาแฟ"

วันนี้ภาคต่อคลอดแล้วค่ะ