ความพ่ายแพ้ส่วนบุคคล

นานแล้วเหมือนกันที่ไม่ได้เขียนอะไรในที่แห่งนี้เลย

หากยังคงแวะเวียนเข้ามาอ่านเรื่องราวของมิตรสหายอยู่เนืองๆ

เพียงแต่ไม่ได้แสดตัวเท่านั้นเอง

...

วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว

มิตรหลายคนในที่นี้ห่างหายไปตามกาลเวลาและวิถีทางของตัวเอง

หลายคนเข้ามาในชีวิตและผ่านเลยไป และหลายคนที่ยังอยู่และเป็นเพื่อนที่ดีจนถึงวันนี้

...

และเมื่อถึง ณ จุดหนึ่งเป้าหมายชีวิตใหญ่ขึ้นและชัดเจนขึ้น

เวลาส่วนใหญ่ถูกใช้จ่ายไปกับการทำงาน เรียน และอ่านหนังสือ(วิชาการ)

อารมณ์สุนทรีย์ในการนั่งเขียนเรื่องราวจึงลดลงตามไปด้วย

และนี่เป็นสาเหตุที่ทำให้ดองบลอกมานานขนาดนี้

...

ขอบคุณทุกมิตรภาพที่ยังคงติดตามและห่วงใยกัน

และขอให้เชื่อเถอะว่าไม่ว่าจะนานแค่ไหนก็ไม่ลืมที่แห่งนี้แน่นอน

เพราะอะไรนั้น ทุกคนก็น่าจะรู้ๆกันอยู่จริงไหม?

...