ปรับตัวและปรับใจ

posted on 04 Jun 2013 17:06 by sofa  in myself

 

                หลังจากที่ไม่ได้เข้ามาอ่านบลอกนาน วันนี้กลับมาอ่านก็ได้เห็นคอมเม้นของมิตรสหายดั้งเดิม บ้างคิดถึงสมัยสร้างบลอกกันใหม่ๆ บ้างบอกยังเหมือนเดิม...ก็คงจะจริงในบางส่วน จริงที่มิตรภาพของเรายังคงอยู่เช่นเดิม แต่ชีวิตของเราแต่ละคนนั้นล้วนเปลี่ยนแปลงไป...เมื่อห้าหกปีก่อนยังเป็นคนอ่านหนังสือ สายลมแสงแดด อ่านนิยายฝันหวาน เขียนบลอกละมุมละไมและโลกสวยอะไรพวกนั้น

แต่มาวันนี้การมองโลกแบบนั้นได้ลดน้อยถ้อยลงไปทุกที และความใสซื่อในตัวก็ลดน้อยลงไปด้วย อาจเพราะหนึ่งเราโตขึ้นได้พบปะและเจอะเจออะไรมากขึ้น เมื่อก่อนนั้นเวลาโดนทำลายความหวัง ความศรัทธา จะนั่งเศร้าเสียใจ แต่วันนี้กลับหัวเราะและยอมรับมันเพราะโลกมันเป็นอย่างนี้ ทุกวันนี้จึงแทบไม่ร้องไห้เลย และผลพวงที่ได้มาด้วยคือการปลอบใจคนไม่เป็นเสียแล้ว ถ้ามาหาเพื่อให้ได้คำปลอบคงไม่มีให้แต่ถ้ามาเพื่อให้พบความจริงก็คงจะพอมีอยู่ ยกตัวอย่างเพื่อนมาหาแล้วร้องไห้ซึมเศร้าเพราะทำข้อสอบไม่ได้ ฉันจะถามกลับไปว่าแล้วก่อนสอบได้ตั้งใจ ทุ่มเทเต็มที่ในการเตรียมตัวสอบไหม ถ้าไม่ก็อย่าฟูมฟายยอมรับในสิ่งที่ตัวเองทำซะ แต่ถ้าทำเต็มที่แล้วก็ร้องไห้ไป แต่อย่านานเพราะความผิดพลาดนั้นมันแก้ไขได้เสมอและจำไว้ว่าทำอย่างไหนแล้วชีวิตมันพังก็เลิกซะ ถ้าอยากได้ก็ต้องทำแค่นั้นเองชีวิตไม่มีอะไรซับซ้อน อยากมีอยากได้ก็ต้องรู้จักแสวหา แต่ต้องดำเนินไปในทางที่ถูกที่ควรด้วย  คือเสียใจได้แต่ไม่แนะนำให้จมอยู่กับมันนานๆ เพราะเคยเป็นมาแล้วอยากจะบอกว่ามันโคตรจะเสียเวลาเลย..5555

                วันนี้แวะมาบ่นเพื่อระงับจิตใจในบลอกเพื่อหวังว่าจะเกิดสมาธิในการเตรียมสอบในอีกสามวันข้างหน้า และการย้ายที่ทำงานใหม่จากส่วนกลางออกมาอยู่ภูมิภาคต้องเรียนรู้งานใหม่ เรียนรู้เพื่อนร่วมงานใหม่ และต้องรู้จักการอะลุ่มอล่วยในการทำงาน แต่สำหรับคนบางประเภทก็ไม่น่ามีความอะลุ่มอลวยให้ มันน่าจับโยนทิ้งออกจากองค์กรเสียให้สิ้น ทำงานไม่ได้มาตรฐานอย่างคนอื่นมาถามเราว่าทำไมต้องเอาไปเปรียบกับคนอื่น อ้าวทำงานเหมือนกันตำแหน่งเดียวกัน แต่ต่างแค่สถานที่กันคนส่วนใหญ่เขาทำกันเสร็จแล้ว แล้วคุณมั่วทำอะไรอยู่คะ ยิ่งการกระทำของคุณมันกระทบสิทธิฉันนี่ ฉันไม่ควรที่จะรักษาสิทธิใช่ไหม หลังจากปะทะไปได้สักครู่ โทรมาหาว่าเกิดอะไรขึ้นถึงมาถามมาเปรียบเขาอย่างนั้นกับคนอื่น อย่าถือสาเลยนะเสียงเขาก็แข็งๆอย่างนี้นี่เอง เหอะๆ...โอ้คนเรานี่คิดไม่ได้เลยเนาะ  (ระหว่างเขียนบลอกมีคนโทรมาขายประกันโดยตัดผ่านบัตรเครดิต บอกไม่เอายังเซ้าซี้ นั่นโน่นนี่ ตอนนี้ยังไม่สนใจจะทำน่ะค่ะ (เสียงแข็งมาก) วางสายไปเลย มิอยากจะด่านะคะแต่ถ้ายังไม่ว่างสายอีเจ๊นี่จะโดนแระ) นี่ล่ะค่ะเรื่องน่าเบื่อวันนี้เด๋วสักพักจะออกไปวิ่งระบายเหงื่อระบายอารมณ์สักครู่ก่อนที่ฝนจะตก วันนี้ขอลาเพื่อนพ้องแต่เพียงเท่านี้

ปล.สามย่อหน้าเหมือนคนละเรื่องเดียวกัน แต่ทนอ่านกันหน่อยค่ะ

เพราะยังอยู่ในอาการจับต้นชนปลายไม่ถูก หน้ามืด